17 Lut 2014

Żywienie gołębi w okresie lotów Wyróżniony

Napisał  wielkość czcionki Zmniejsz czcionkę Zmniejsz czcionkę Powiększ czcionkę Powiększ czcionkę Wydrukuj
Poidło dla gołębi pocztowych Poidło dla gołębi pocztowych Jerzy Tęczar

Żywienie jest podstawowym elementem decydującym o aktualnej formie lotowej gołębi. Pozostałe elementy to trening i regeneracja. Wszystkie te elementy są jednakowo ważne dla końcowego efektu, jakim jest zdobywanie czołowych miejsc na listach konkursowych.

Białka, tłuszcze i węglowodany przed i po lotach konkursowych. Jak sporządzić samemu płyn izotoniczny?

Wielu hodowców niewłaściwie karmi gołębie w okresie lotowym jak również poświęca niewiele czasu problematyce regeneracji po odbytym locie. Efektem takiego postępowania są wyniki na niższym poziomie niż należałoby oczekiwać.

Zastosowanie odpowiedniego sposobu żywienia jest trudne i wymaga od hodowcy dużej wiedzy popartej doświadczeniem i codzienną, wnikliwą obserwacją gołębi. Karmienie gołębi nie może być przypadkowe, lecz musi być precyzyjnie zaplanowane w zestawieniu z treningami i zawodami.

W skład optymalnej diety ukierunkowanej na utrzymanie formy lotowej powinno wchodzić ponad 40 różnych składników. Składniki te dość często nie są produkowane przez organizm gołębia lub też są, ale w niedostatecznej ilości i muszą być dostarczone z zewnątrz. Większość tych składników może być dostarczona w postaci stałej lub płynnej. Badania naukowe wykazały, że trwającym ponad 1 godzinę lot konkursowy lub treningowy wymaga już podania odpowiedniej ilości płynów oraz źródeł energii bogatych w węglowodany, ubogich w tłuszcze i o średniej zawartości białka. Dieta ta powinna zawierać wystarczającą ilość przynajmniej 13 witamin i 16 soli mineralnych i być tak stosowana, aby utrzymać optymalną masę ciała u gołębia.

Energia

Najważniejsze czynniki determinujące zapotrzebowanie energetyczne u gołębi to: masa ciała, częstotliwość startów, wydatek energetyczny podczas lotu lub treningu, aktywność polotowa oraz to, czy gołąb traci (po lotach) czy przybiera (okres między lotami) na wadze. Energia w karmie jest dostarczana przez węglowodany, tłuszcze i białka. Wartość energetyczna 1g białka i węglowodanów wynosi 4,1kcal natomiast 1g tłuszczu - 9,3kcal. Komórki organizmu gołębia wykorzystują energię zawartą w węglowodanach, tłuszczach i białkach do ciągłego wytwarzania związku chemicznego ATP, który jest jedynym bezpośrednim źródłem energii dla organizmu. Nieodzownymi czynnikami pozwalającymi przekształcić energię zawartą w pożywieniu w ATP są: woda, witaminy oraz minerały.

Węglowodany

Główne zadanie węglowodanów to dostarczenie energii dla centralnego układu nerwowego, dla pracujących mięśni i umożliwienie uwalniania energii z tłuszczów. Węglowodany są tak ważne dla utrzymania prawidłowych funkcji organizmu, że zostały wytworzone mechanizmy obronne umożliwiające rozkład białek ustrojowych w celu wytworzenia węglowodanów.
Najprostszą formą węglowodanów jest glukoza. Formą zapasową węglowodanów w organizmie jest glikogen zwany skrobią zwierzęcą. Glikogen występuje w mięśniach i wątrobie. Ilość glikogenu w organizmie gołębia jest ograniczona. Zapas glikogenu wynosi około 5 ciężaru wątroby i 1 masy mięśni, w których jest gromadzony.
Stwierdzono, że wyczerpanie glikogenu z pracujących mięśni prowadzi do zmniejszenia intensywności lotu lub do jego przerwania. Zdolność do efektywnego lotu zmniejsza się również, gdy gołąb jest lotowany w krótkim czasie po innym wysiłku, który doprowadził do zubożenia mięśniowych zasobów glikogenu. Na przykład: dwa starty w krótkim odstępie czasu czy start po zbyt długim, wyczerpującym treningu. Jeżeli przerwa po ciężkim wysiłku była zbyt krótka, lub, gdy u gołębia nie zostały uzupełnione zasoby glikogenu, to start w takiej sytuacji jest zazwyczaj słabszy.
Zdolność gromadzenia w mięśniach glikogenu zwiększa się pod wpływem treningu i odpowiedniej suplementacji.

Węglowodany występują w dwóch podstawowych formach: prostej i złożonej.

Forma prosta węglowodanów to cukier prosty - glukoza, który prawie natychmiast po spożyciu przez gołębia włącza się w krwiobieg. Efektem podania cukru prostego (np. roztwór wodny miodu) jest szybki przypływ energii; jednak duża dawka glukozy stymuluje wydzielanie insuliny. Insulina usuwa glukozę z krwi do tkanek. Przy umiarkowanym poziomie głównymi "konsumentami" glukozy pozostają wątroba i mięśnie szkieletowe. Gdy jednak poziom glukozy przekracza możliwości zagospodarowania jej przez te narządy, cukier trafia głównie do tkanki tłuszczowej. Ta kumuluje go w postaci tłuszczu zapasowego. Przekarmienie węglowodanami jest najczęstszą przyczyną zatłuszczenia gołębia. Kiedy przecukrzenie jest tak duże, że doprowadza do nagłego "wyrzutu" insuliny, glukoza znika w tkankach błyskawicznie. To doprowadza do paradoksu - we krwi zaczyna brakować glukozy. Ponieważ dotrzeć może ona do mózgu tylko z krwią, bez udziału insuliny, jej niedobór w krwiobiegu sprawia, że głodzony jest mózg, dla którego cukier jest jedynym pożywieniem i w rezultacie następuje drastyczny spadek glukozy we krwi i zaburzenia w pracy centralnego układu nerwowego. Następstwem takiej sytuacji są objawy zmęczenie, apatia, mała intensywność ruchowa.

Forma złożona węglowodanów jest o wiele lepszym materiałem energetycznym dla organizmu gołębia. Węglowodany złożone składające się z długich łańcuchów prostych cukrów, które z racji swej złożonej budowy są dłużej trawione i włączają się w krwiobieg w wolnym, stałym rytmie. Utrzymuje on stabilny poziom glukozy we krwi, co z kolei zabezpiecza energię dla centralnego układu nerwowego. Głównym źródłem w żywieniu gołębi jest skrobia zawarta w nasionach zbóż. Skrobia jest wielocukrem zbudowanym z około tysiąca reszt cząsteczek glukozy. Gram skrobi dostarcza energię o wartości 4,1 kcal, a gram glukozy 3,7 kcal. Bogatymi źródłami skrobi są: ryż i kukurydza.
Węglowodany powinny stanowić około 60% diety gołębia, który odbywa regularne, codzienne, długotrwałe obloty (treningi)wokół gołębnika.

Węglowodany przed lotami konkursowymi

Pełny zasób glikogenu w mięśniach ma podstawowe znaczenie w wysiłkach o charakterze wytrzymałościowym. Niepełny zasób glikogenu zmagazynowanego w wątrobie i mięśniach uniemożliwia osiągnięcie optymalnego wyniku podczas lotów konkursowych. Sytuacja taka ma miejsce, gdy na krótko przed lotami został zużyty w treningu glikogen mięśniowy i nie został on odbudowany z uwagi na krótki czas lub na małą podaż węglowodanów (dieta białkowa a nie węglowodanowa). Odbudowa zapasów glikogenu po lotach konkursowych lub długotrwałych oblotach-treningach może trwać 48 godzin a nawet dłużej. Istnieje możliwość zwiększenia ilości glikogenu w mięśniach do kilku procent przez stosowanie odpowiedniej diety w połączeniu z treningiem o określonej intensywności i czasie trwania.

Podsumowanie:

  • duży nadmiar węglowodanów powoduje przetwarzanie ich na tłuszcz zapasowy,
  • na dwa dni przed lotem, dobrze jest podać płyny izotoniczne,
  • ostatnie dni przed lotami należy zredukować ilości obciążającego pokarmu - zwłaszcza przed lotami krótkodystansowymi,
  • przed samym wkładaniem należy podać węglowodany złożone- są dłużej trawione i włączają się w krwiobieg w wolnym, stałym rytmie - ma to na celu zapewnienie glukozy dla centralnego układu nerwowego (intensywny początek lotów, zwłaszcza start może być przyczyną niedoboru glukozy we krwi).

Węglowodany po lotach konkursowych

Ilość glikogenu w mięśniach jest ograniczona. Szybkość jego wyczerpywania zależy od intensywności lotu.. Im wysiłek jest bardziej intensywny, tym szybsze jest zużywanie glikogenu. Wysiłki bardzo intensywne w bardzo szybki sposób opróżniają magazyn glikogenowy. Po kilkudziesięciu minutach wysiłku o bardzo wysokiej intensywności może dojść do całkowitego wyczerpania zapasów glikogenu i do drastycznego zmniejszenia intensywności lotu. W takiej sytuacji gołąb staje się ociężały, spada szybkość lotu, powstaje u gołębia uczucie łaknienia. Gołąb porusza się coraz wolniej.
Nie wskazane jest podawanie węglowodanów, zwłaszcza glukozy po lotach lub treningach trwających krócej niż 1 godzinę.. Podawane węglowodany powinny być w płynnej postaci i mieć stężenie od, 6% do 8%, czyli w jednym litrze wody należy rozpuścić 60-80g węglowodanów. Większe stężenie roztworu powoduje trudności we wchłanianiu węglowodanów.

Podsumowanie:

  • po treningach lub lotach trwających mniej niż godzinę nie ma obiektywnych przesłanek do podawania węglowodanów,
  • podajemy zawsze węglowodany po lotach lub treningach trwających dłużej niż 1 godzinę,
  • węglowodany powinny być podawane w postaci płynnego roztworu 6-8%,
  • węglowodany w postaci stałej są wolniej wchłaniane, przez co efektywność ich jest mniejsza


Węglowodany w fazie regeneracji organizmu gołębia


Największa przyswajalność węglowodanów jest w pierwszych 30 minutach po wysiłku. Odbudowa zasobów glikogenu jest o około 20% wyższa niż w późniejszym czasie. Podwyższona przyswajalność węglowodanów trwa do trzech godzin po wysiłku. Dlatego głównym zadaniem hodowcy jest jak najszybsze podanie węglowodanów po lotach lub treningu - najlepiej w formie płynnej. W przypadku braku węglowodanów organizm odbudowuje zapasy energetyczne z białka mięśniowego. Uzupełnienie płynnych węglowodanów winna być karma wysokowęglowodanowa z dodatkiem preparatów białkowych lub aminokwasowych. Te ostatnie dodatki głównie w celu przeciwdziałania wystąpieniu tzw., polotowej fazy katabolicznej. Posiłek taki powinien mieć miejsce przed upływem trzech godzin.

Podsumowanie:

  • braku ochoty do codziennych oblotów, apatia, objawy zmęczenia to typowe wskaźniki niedoboru węglowodanów w mięśniach Wykonywanie kolejnych lotów lub choćby treningów przy zmniejszonym zasobie glikogenu mięśniowego prowadzi do pogłębienia zmęczenia a w dalszej kolejności do utraty formy lotowej.
  • wykonanie następnego lotu konkursowego w warunkach niedoboru glikogenu można porównać do wysiłku w warunkach głodzenia. Następstwem takiego lotu może być utrata masy mięśniowej nawet o kilkanaście procent i tym samym spadek poziomu siły mięśniowej.
  • odbudowa zasobów energetycznych mięśni u gołębia jest głównym zadaniem hodowcy w fazie regeneracji. Faza regeneracji może trwać 12, 24 lub nawet 48 godzin w przypadku całkowitego wyczerpania zasobów glikogenu. Znane są przypadki kilkumiesięcznego okresu regeneracji po lotach, gdy gołąb jest totalnie nie przygotowany do czekającego go wysiłku (z reguły początek sezonu) lub, gdy lot odbywał się w ekstremalnych warunkach, wtedy najczęściej dochodzi do tzw. "zerwania" gołębia.

 

Tłuszcze

Loty konkursowe zwłaszcza długodystansowe trwają wiele godzin. Przy takim czasie trwania obciążenia maleje wykorzystanie węglowodanów, a proporcjonalnie rośnie wykorzystanie tłuszczów. Tłuszcze pełnią u gołębia rolę wysokoenergetycznego paliwa. Ich wartość kaloryczna jest dwukrotnie wyższa od wartości kalorycznej węglowodanów i białek. W przeciwieństwie do białek, tłuszcze mogą być magazynowane w organizmie w dużych ilościach i stanowią jego główny materiał zapasowy.

Tłuszcze są trawione przez enzym lipazę w obrębie jelita cienkiego, w obecności soli żółciowych, jako emulgatorów. Następnie są transportowane w krwiobiegu w postaci lipoprotein (tłuszcz + białkowa otoczka + fosfolipid), i przechowywane w postaci trójglicerydów (glicerol + 3 cząsteczki kwasu tłuszczowego) w komórkach tłuszczowych. Kiedy zwiększa się zapotrzebowanie energetyczne są one wypuszczone z powrotem do krwiobiegu w postaci kwasów tłuszczowych. Kwasy tłuszczowe przemieszczają się w krwiobiegu i kiedy dochodzi do ich połączenia z glukozą dochodzi do ich spalenia i wydzielenia energii. Zmieszanie kwasów tłuszczowych i glukozy jest niezbędne przy produkcji energii. Niedostateczna dostępność węglowodanów prowadzi do niepełnego spalania tłuszczów, co prowadzi do powstawania ich toksycznych produktów pośrednich zwanych ketonami i chemicznego zaburzenia równowagi we krwi, zwanego ketozą.

Tłuszcze są głównym materiałem energetycznym gołębia zarówno podczas spoczynku jak i w trakcie wykonywania lotu powyżej 50 -60 km. Moment startu jest dla gołębi bardzo stresujący. Lot startujących gołębi jest niezwykle dynamiczny i intensywny. Po 3-4 minutach od startu gołąb zużywa cały zapas glikogenu zgromadzonego w mięśniach. Równocześnie wzrasta stężenie kwasu mlekowego w mięśniach, które po dalszych 2-3 minutach występuje również we krwi. W tym czasie szybkość poruszania się zaczyna spadać. Wzrasta wykorzystanie glukozy z krwi i równolegle wzrasta glikogenoliza (rozkład glikogenu do glukozy) w wątrobie.

Wytrenowane i doświadczone gołębie opanowują początkowy stres i bardzo szybko przechodzą do rytmicznego, równego, miarowego lotu. Wówczas po około 10-15 minutach od startu włączają się procesy tlenowe. Lot staje się spokojniejszy, równomierny, średniointensywny, a organizm gołębia stopniowo utylizuje wytworzony w przemianach beztlenowych kwas mlekowy. Podstawowymi substratami energetycznymi stają się glukoza metabolizowana głównie tlenowo, wolne kwasy tłuszczowe (WKT), ketokwasy i aminokwasy. Natomiast udział procesów beztlenowych w pokrywaniu zapotrzebowania energetycznego zostaje znacznie ograniczony (poniżej 10%).

Tłuszcze są także niezbędnym składnikiem struktur komórkowych oraz zapewniają równowagę koloidową cytoplazmy. Ułatwiają również wchłanianie rozpuszczalnych w tłuszczach witamin: A,D,E,K. Przemiany tłuszczy są regulowane hormonalnie (insulina, hormon wzrostu, kortykotropina, hormon lipotropowy i tyroksyna).Ponadto, kompleksy tłuszczowo-białkowe zapewniają utrzymanie prawidłowej sprężystości pęcherzyków płucnych. Natomiast tłuszcze złożone m.in. fosfolipidy, stanowią zasadniczy składnik tłuszczy komórkowych. Fosfolipidy takie jak lecytyny i kefaliny znajdują się w każdej komórce organizmu gołębia. Z kolei sfingomieliny są głównym składnikiem tłuszczów mózgu i tkanki płucnej. Są wśród nich także cerebrozydy występujące w mózgu, nadnerczach, nerkach, śledzionie, siatkówce, żółtku jaja.

Podsumowanie:

  • Głównym zadaniem treningu jest oszczędzanie glikogenu a doskonalenie przemian tłuszczowych
  • Trening i sprawny układ oddechowy umożliwia płynne przejście ze spalania glikogenu na spalanie kwasów tłuszczowychIstnieją możliwości wcześniejszego uruchomienia przemian tłuszczowych i szybkiej redukcji tkanki tłuszczowej. Taka sytuacja ma miejsce podczas treningu na czczo. W takiej sytuacji przemiany tłuszczowe uruchamiają się już po około 10 minutach treninguUtlenianie WKT można przyśpieszyć poprzez podanie L-karnityny
  • Nadmiar tłuszczu może zakłócić proporcje właściwej (przewaga węglowodanów) diety gołębia biorącego udział w lotach konkursowych
  • Tłuszcz jest trawiony wolno i daje uczucie sytości. Z tego względu jego nadmierny udział w podawanej karmie może spowodować spadek apetytu
  • Zmieszanie tłuszczów ze złymi węglowodanami, powoduje, że ich przyswajanie przez organizm zostaje zaburzone, co w konsekwencji prowadzi do odkładania się tkanki tłuszczowej.

 

Białka

Spożycie białek do celów energetycznych jest problemem dyskusyjnym. Białko stanowi ostatni po węglowodanach i tłuszczach substrat energetyczny, który może być wykorzystany do pracy mięśni. Według niektórych autorów, wysiłek związany z lotami konkursowymi jest olbrzymim stresem dla organizmu gołębi, dlatego zapotrzebowanie na białko jest u nich w okresie lotowym dużo większe niż normalnie. Jest ono niezbędne między innymi do odnowy tkanek, których białka uległy degradacji w czasie wykonywania lotu konkursowego. Istnieje pogląd, że w czasie lotu zostaje zahamowana synteza białek.

Elementami składowymi białek są aminokwasy. Intensywny trening lub lot konkursowy przy niepełnej odnowie glikogenu mięśniowego charakteryzuje się między innymi zmniejszaniem się masy mięśniowej. Stosowane obecnie "gotowe karmy lotowe" zapewniają wystarczającą ilość białka dla gołębi trenujących nie więcej niż 1-1,5 godziny dziennie. Gołębie, których lot konkursowy lub trening trwał dużej niż 3 godziny muszą uzupełnić ilość białka poprzez podanie zaraz po odbytym treningu lub locie aminokwasów. Niedobór różnego rodzaju aminokwasów w podawanej karmie opóźnia procesy regeneracji i odnowy oraz doprowadza do degradacji struktur mięśniowych organizmu.

Podsumowanie:

  • Po odbytym locie konkursowym podaż białka musi być zwiększona. Zapobiega to katabolizmowi (rozpadowi) białek ustrojowych. Dotyczy to w szczególności aminokwasów rozgałęzionych (walina, leucyna, izoleucyna), które należy podać bezpośrednio po locie w formie syntetycznej (pastylki),płynnej lub naturalnej.
  • Zapewnienie odpowiedniej podaży aminokwasów ułatwia utrzymanie siły mięśniowej, wytrzymałości siłowej i chroni przed utratą formy lotowej. Aminokwasy w sposób pośredni przyczyniają się do odbudowy glikogenu mięśniowego.
  • Przyjmowanie odpowiedniej ilości białka jest utrudnione z uwagi na częstotliwość treningu i długi proces trawienia. Pełne wole-żołądek powoduje uczucie dyskomfortu i uniemożliwia intensywny wysiłek. Z tego względu najlepsze jest podawanie białka w formie płynnej, która jest łatwiej przyswajalna przez organizm.


Płyny

Dostarczanie odpowiedniej jakości (składu) płynów na czas trwania lotu konkursowego jest podstawą dla uzyskania optymalnego efektu przez gołębia. Dobre płyny służące do uzupełniania niedoborów wody w organizmie to takie, które nie powodują dyskomfortu jelitowego po wypiciu, ułatwiają szybką absorpcję nie tylko wody, ale również pozostałych elementów płynu i dostarczają energii dla pracujących mięśni Ma to kolosalne znaczenie przy wysokiej temperaturze otoczenia, jak i podczas przedłużającego się lotu, kiedy utrata płynów może wpłynąć na wynik końcowy. Znaczna utrata płynów, czyli odwodnienie nie tylko obniża wytrzymałość, ale i zmniejsza intensywność lotu gołębia.

Pobranie wody (pragnienie) przez głębia wysyłanego na lot nie jest dostatecznie czułym wskaźnikiem zapobiegającym odwodnieniu podczas lotu konkursowego. Dlatego podawanie czystej wody przed lotem odchodzi powoli w zapomnienie. Faktem jest, że czysta woda jest wchłaniana najszybciej to jednak nie zawiera żadnych wartości energetycznych, co może spowodować spadek poziomu cukru we krwi zwłaszcza przy długotrwałym wysiłku lotowym. Najlepszym rozwiązaniem jest tu wykorzystanie suplementów, których woda jest głównym składnikiem, lub, które przygotowuje się do picia poprzez rozpuszczenie proszku w wodzie. Obecnie furorę robią płyny izotoniczne i energetyczne. Coraz więcej hodowców sięga po nie, nie tylko żeby osiągnąć sukces, ale wspomóc swoich pupili w chwilach wzmożonego wysiłku fizycznego i psychicznego.

Napoje izotoniczne zapobiegają odwodnieniu, poprzez bardzo dobre uzupełnienie zawartości soli mineralnych i wody przy jednoczesnym nie zakłóceniu gospodarki wodno-elektrolitycznej organizmu gołębia. Dzieje się to dzięki podobnemu stężeniu tych minerałów, co w płynach ustrojowych gołębia. Ciśnienie osmotyczne jest w nich podobne do ciśnienia osmotycznego krwi. Poprawne uzupełnienie poziomu wapnia, sodu i potasu daje szanse na zwiększoną wydolność organizmu gołębia podczas lotu konkursowego.

Jak sporządzić samemu płyn izotoniczny.

4 łyżki stołowe cukru
1/4 łyżki soli
1/4 szklanki gorącej wody
2 łyżki stołowe soku z cytryny
3,5 szklanki zimnej wody


Jest to najprostszy przepis na sporządzenie 1 litra płynu izotonicznego.

Inna rola jest natomiast płynów energetycznych. Podaje się je z reguły na loty, w których czas od koszowania do startu jest krótki. Płyny energetyczne dostarczają energii. Powszechnie stosowanym przez producentów składnikiem odpowiedzialnym za ten efekt jest kofeina - alkaloid silnie pobudzający ośrodkowy układ nerwowy, stymulujący mięsień sercowy, powodujący relaksację mięśni gładkich. Dzięki temu, ułatwia uwalnianie wapnia w mięśniach, co zwiększa siłę ich skurczy - zwiększa ilość cAMP (cykliczny adenozynomonofosforan), który powoduje podniesienie poziomu cukru we krwi i uwalnianie wolnych kwasów tłuszczowych.. Natomiast dodawana obok kofeiny, tauryna zmniejsza wytwarzanie serotoniny, przez co utrzymuje mózg w "nieświadomości" ciężaru wysiłku, a tym samym organizm gołębia nie odczuwa zmęczenia i może dłużej kontynuować lot. Żeby kofeina nie szkodziła (wyniki badań w tym zakresie są sprzeczne) producenci dodają jako osłonę - witaminy lub zamiast kofeiny stosują jako środek energizujący np. wyciąg z peruwiańskiej rośliny Macy.

Utrzymanie odpowiedniej podaży płynów podczas lotów konkursowych jest trudne i stąd istotne jest podawanie ich przed jak i również po wysiłku. Po lotach możemy podać dostępne w handlu płyny dla gołębi, które są roztworami węglowodanowo - elektrolitowymi, zwierającymi glukozę, sód, potas, chlor i wodę. Najszybciej absorbowane są płyny, które zawierają 6-8% cukru. Płyny o większym stężeniu węglowodanów mogą opóźnić opróżnianie żołądka i utrudniać wchłanianie płynu do krwi.


Pomiędzy lotami konkursowymi gołębie otrzymują tzw. adaptogeny. Terminem tym określa się uniwersalne rośliny i leki roślinne (wyciągi, wywary, herbatki itp.),które - dzięki współdziałaniu wielu elementów - przywracają zakłóconą równowagę i poprawiają ogólne samopoczucie i stan zdrowia gołębia. Adaptogeny są czynnikami, które zwiększają wytrzymałość i odporność organizmu na różnego rodzaju fizyczne, chemiczne i biologiczne bodźce. Dodatkowo, odżywcze składniki obecne w wielu ziołach podnoszą, witalność organizmu, odżywiają tkanki, stymulują, ich odbudowę, zwiększają siłę i zdolność do działania.

Zakończenie

Odpowiedni rodzaj zastosowanej karmy, ilość karmy oraz płynów jest podstawą do uzyskania optymalnego wyniku sportowego. Przed i po wysiłku lotowym karma stała i płyny powinny składać się z łatwo strawnych wysoko węglowodanowych składników, które są znane gołębiowi i tolerowane przez jego organizm.

Od terminu i długości lotu uzależniona jest ilość i rodzaj karmy, gdyż szybkość trawienia poszczególnych elementów karmy jest różna.

Kolejności trawienia jest następująca (od najszybciej trawionych do najwolniej):

  • proste węglowodany (cukry);
  • złożone węglowodany (ryż, cukry złożone);
  • białko;
  • tłuszcz.

Płynne pokarmy opuszczają żołądek szybciej niż stałe. Duże objętości podanej gołębiowi karmy wymagają dłuższych okresów trawienia niż małe. Skład karmy powinien zostać dobrany, tak, aby do chwili rozpoczęcia zawodów została ona strawiona.

 

Czytany 5522 razy Ostatnio zmieniany środa, 19 luty 2014 00:25
Oceń ten artykuł
(3 głosów)
Zaloguj się, by skomentować

Dla firmy

Dla partnera

Dla każdego

Bądź na bierząco!

Zapisz się do naszego Newslettera.
Chcę otrzymywać bezpłatne informacje na moją skrzynkę e-mail.