Słowik chiński

[broda]

Słowik chiński należy do nielicznych gatunków które spełniają wszystkie warunki stawiane ptakom chowanym w niewoli: piękne upierzenie, piękny śpiew, łatwość rozmnażania się, odporność, łatwość oswajania się. Słowik chiński sprowadzony został po raz pierwszy do Europy, do londyńskiego ogrodu zoologicznego w roku 1866. Miłośnicy pięknego śpiewu umieszczają samca słowika chińskiego pojedynczo w klatce. Jego śpiew przypomina śpiew pokrzewki czarno-białej. W pokoju może on brzmieć tak donośnie, że zmusza do wyniesienia klatki na balkon.

Pożywieniem słowika chińskiego jest pokarm miękki, składający się z tartej marchwi, rozdrobnionych ugotowanych na twardo jaj, tartej bułki i białego sera. Pokarm ten uzupełnia się kilkoma larwami mącznika i rozdrobnionymi owocami. Podaje się też w niewielkich ilościach rozgniecione ziarno konopi, rzepak, kanar, mak siewny, owies a także siemię lniane i proso murzyńskie (sorgo). Nasiona nie mogą jednak być wyłącznym pożywieniem tego ptaka.

W okresie karmienia młodych należy rodzicom podawać owady. Słowik chiński może zimować w zadaszonej wolierze. Odchów młodych udaje się najlepiej w wolierze ogrodowej z rosnącymi wewnątrz gęstymi zaroślami, w których słowiki chińskie wyszukują sobie dostateczną ilość owadów. Przebywają one też najczęściej w gęstwinie i tu budują starannie otwarte gniazdo w najwyższej partii krzewów. W Europie okres lęgowy słowika przypada na miesiące wiosenne i letnie. Samica składa 3 – 5 jaj o barwie niebieskozielonej z czerwonobrunatnymi cętkami, które oboje rodziców na zmianę wysiaduje. Młode wylęgają się po 12 dniach, a po około 3 tygodniach zaczynają latać.

Literatura:
Chvapil S., Bzowska-Zych B.: Ptaki Ozdobne, PWRiL, Warszawa 1985