Woliera to duże pomieszczenie na hodowle większej liczby ptaków, z których można tworzyć kolekcje, nadające się do rozmnażania i wychowywania potomstwa. Typowa woliera składa się z ażurowego pomieszczenia do latania z przejściami do innych części woliery, obudowanego i ocieplonego styropianem schronu, w którym ptaki jedzą i wypoczywają, oraz przedsionka z wejściem do woliery, zapobiegającego ucieczce ptaków. Wolierę buduje się na solidnym fundamencie, najlepiej betonowym, głębokości 40 – 50 cm. Podłogę trzeba wylać betonem tak, aby nadać jej lekki spadek w jednym punkcie, gdzie umieszcza się klatkę ściekową zapewniającą odpływ wody deszczowej. Solidna podstawa woliery uchroni ptaki przed podkopami ze strony szczurów i innych drapieżników. Większość ptaków egzotycznych, dostępnych na polskim rynku może przez większość część roku przebywać w wolierze. Warunkiem jest oczywiście odpowiednia aklimatyzacja czyli stopniowe hartowanie ptaków. Jeżeli np. papużkę falistą zakupimy zimą i przeniesiemy ją bezpośrednio z ciepłego sklepu do znajdującej się poza domem woliery ogrodowej, która nie chroni przed zimnem, śniegiem i wiatrem, los ptaka będzie przesądzony – zginie z zimna i wyczerpania. Jednak jeśli tę samą papużkę wpuścimy do woliery w lecie i pozostawimy ją tam do zimy, to ptak zdąży się zaaklimatyzować i doskonale będzie się czuł na dworze pomimo zimna. Mniejsze i bardziej wrażliwe gatunki ptaków egzotycznych tzw. „drobną egzotykę” możemy trzymać zimą w wolierze tylko wtedy, gdy jest ona wyposażona w ogrzewane pomieszczenie. Powinniśmy wówczas pamiętać o specjalnej diecie z większą ilością bogatych w białko nasion roślin oleistych (słonecznik, konopie, len), zalecane jest aby w wolierze umieścić niesolony kawałek słoniny. Ptaki z rodziny amadyn, astryldów na okres zimy lepiej jest przenieść do domu.
Literatura:
Alderton D., Ptaki w domu, Wiedza i Życie, Warszawa 1997, 2000
Gorazdowski M. J., Papużki faliste, Egros, Warszawa
Rozynek W., www.kanarki.pl
Monika, www.zeberki.wer.pl








