Gatunek endemiczny występujący na wyspie Mindanao, która jest drugą co do wielkości (94.596 km2) wyspą Filipin, położoną w południowej części archipelagu. Powierzchnia wyspy w większości górzysta zbudowana ze skał osadowych i wylewnych, głównie bazaltów. Przeważa klimat równikowy, wybitnie wilgotny. Średnie miesięczne temperatury 23-28oC. Średnia roczna suma opadów 1 000 - 4 000 mm. Roślinność stanowią wiecznie zielone lasy równikowe i lasy monsunowe. W wyższych partiach gór lasy sosnowe strefy umiarkowanej. Papuziki czerwonouche żyją wśród drzew na zboczach masywu górskiego Katanglad. Prowadzą skryty tryb życia. Obserwowane były w parach lub w grupach rodzinnych, Żywią się nasionami traw i chwastów, zielonymi częściami roślin i drobnymi bezkręgowcami.
Pierwsze papuziki czerwonouche importowano do Europy w 1964 roku. Nie znając ich potrzeb pokarmowych, żywiono je podobnie jak inne gatunki pochodzące z Filipin. Podawano pomarańcze, jabłka i miód, co doprowadzało do niestrawności, a następnie do śmierci. Próbowano także karmić je świeżymi figami, których jednak nie jadły. Wskutek nieodpowiedniego żywienia wszystkie ptaki z tego licznego importu padły. W 1982 roku importowano je ponownie. Analizując błędy żywieniowe jakie popełniono poprzednio, zaczęto ptakom podawać drobne nasiona, co zostało uwieńczone sukcesem. Papuziki czerwonouche w porównaniu z wieloma innymi gatunkami z rodzaju Erythrura są spokojne, zrównoważone i nie latają nerwowo, umieszczone w klatce. Właśnie w klatce także jest możliwa pielęgnacja i rozród tego gatunku. Jednak należy wziąć pod uwagę tokowanie samca, które jest podobne do tokowania samców innych papuzików i polega na gwałtownej gonitwie za samicą. Z tego powodu klatka powinna być duża o długości co najmniej 150 cm. Dobrze gdy para lęgowa ma do wyboru kilka półotwartych budek o wymiarach 12x12x15 cm, zawieszonych w różnych miejscach. W wybranej budce zbudują obfite, kuliste gniazdo z bardzo małym, bocznym otworem wejściowym. Niecki gniazda nie ścielą piórkami i innym delikatnym materiałem. Do budowy chętnie wykorzystują siano, źdźbła traw i włókno kokosowe. W zniesieniu 2-4 jaja wysiadywane 13 dni. Kontrolę gniazda znoszą dobrze. Młode ptaki opuszczają gniazdo w 21 dniu życia i krótko po tym zaczynają pobierać pokarm, mimo że są dokarmiane przez rodziców. W tym miejscu należy zaznaczyć aby nie kontrolować gniazda od 12 dnia życia ptaków. Zdarza się bowiem, że przedwcześnie wyjdą na zewnątrz, kiedy nie są w pełni opierzone i nie potrafią latać. Przy niedostatku odpowiedniej temperatury zwykle padają. Sześciotygodniowe ptaszki są już samodzielne i niezależne, czteromiesięczne uzyskują szatę osobników dorosłych i są dojrzałe płciowo. Rozród umożliwiamy im jednak dopiero po osiągnięciu roku. Ptaki w dobrej kondycji mogą odbyć kilka lęgów w sezonie. Aby zanadto ich nie eksploatować, po trzech lęgach zabieramy budki i rozdzielamy pary na okres sześciu miesięcy.
Andrzej Jarosz
cały artykuł jest opublikowany w wydaniu f&f, nr 07/2009 (126)
Źródło:
- Kod: Zaznacz cały
http://www.faunaflora.com.pl
