Ostatnia aktualizacja: 31 października 2009
Nierozłączki
Osiem gatunków zamieszkuje kontynent afrykański, tylko nierozłączki szarogłowe występują na Madagaskarze i na kilku pobliskich wysepkach.
Wydawałoby się, że nierozłączki, to ptaki dobrze nam wszystkim znane. Istotnie, pielęgnowane i rozmnażane są licznie przez amatorów niemal na całym świecie. Dowodem tego jest wiele odmian barwnych, jakie pojawiły się w hodowlach. Gdy jednak dokładniej przyjrzymy się rodzajowi Agapornis, który reprezentują, zorientujemy się, że gromadzi on dziewięć gatunków, a ptaki, które zwykle hodujemy, to przedstawiciele zaledwie trzech, a mianowicie: nierozłączki czerwonoczelne, czarnogłowe i rudogłowe. Pozostałe gatunki są rzadziej spotykane, a nierozłączki obrożne nieznane zupełnie.
Osiem gatunków zamieszkuje kontynent afrykański, tylko nierozłączki szarogłowe występują na Madagaskarze i na kilku pobliskich wysepkach. Wszystkie charakteryzują się ostrym, przenikliwym głosem, korpulentną sylwetką, mocnym dziobem i krótkim, zaokrąglonym ogonem. Dorastają do 13-17 cm długości. U nierozłączek siwogłowych, czerwonolicych i czarnoskrzydłych występuje wyraźny dymorfizm płciowy, u pozostałych jest niemal niedostrzegalny. Poza lęgami tworzą niewielkie stadka i przemieszczają się po terenie w poszukiwaniu pokarmu. Chętnie przebywają w koronach drzew, gdzie wśród gałęzi poruszają się niezwykle sprawnie. Niekiedy także zlatują na ziemię. Żywią się różnymi nasionami, owocami i młodymi pędami roślin.
Nierozłączka obrożna
Agapornis swindernianus
Głowa, wierzch ciała i skrzydła samca ciemnozielone, spód ciała oliwkowo-żółtawy, gardło jaśniejsze. Na tylnej części szyi ciągnie się czarny, poprzeczny pasek, pod nim wokół całej szyi występuje pasek żółty z lekkim oliwkowym odcieniem. Dolna część pleców, u nasady ogona fioletowo-niebieska. Sterówki zielone, u nasady skrajnych występuje intensywnie pomarańczowa plama i czarny pasek przy końcu. Spód skrzydeł zielony, dziób szarawo-czarny, tęczówki żółte, nogi żółto-zielonkawe. Samica nie różni się ubarwieniem od samca. Osobniki młodociane ubarwione jak ptaki dorosłe z tą różnicą, że nie mają czarnego paska na szyi. W tym miejscu mogą występować pojedyncze, czarne piórka. Dzioby ich są jasnoszare, a tęczówki brązowe. Osiągają 13 cm długości.
Występują w zachodniej i środkowej Afryce gdzie tworzą dwa podgatunki. Podgatunek nominalny A.s.swindernianus żyje w Liberii i południowej Ghanie. Podgatunek A.s.zenkeri zamieszkuje Kamerun i Gabon, a także Zair po zachodnią Ugandę. Od formy nominalnej różni się tym, że pod czarnym paskiem na szyi, występuje pasek czerwono-brązowy.
Nierozłączki obrożne żyją w deszczowych, nizinnych lasach, chociaż w zachodniej Ugandzie spotykane także na wysokości 1 800 m n.p.m. Obserwacja ptaków jest utrudniona, ponieważ nieustannie przebywają w koronach drzew, a obecność ich stwierdzić można jedynie po odgłosach. Żywią się przede wszystkim nasionami fig, ale też innymi nasionami, owocami, owadami i ich larwami. Niekiedy zalatują na pola uprawne, zjadając nasiona zbóż, głównie proso i niedojrzałą kukurydzę. Gniazdują w gniazdach termitów nadrzewnych oraz w dziuplach drzew, do których samice znoszą duże ilości trawy i kory. Okres rozrodczy zaczyna się po porze deszczowej, kiedy jest dostateczna ilość pokarmu. W zniesieniu około 5 jaj, wysiadywanych przez samicę 23 dni. Młode karmione są przez rodziców 5 tygodni w gnieździe i kolejne 2 tygodnie poza gniazdem. Ze względu na niemal nieustanne przebywanie w koronach drzew, gatunek niezwykle trudny do złowienia i nigdy nie był sprowadzony do Europy i USA. Czyniono próby pielęgnacji tego gatunku w Zairze i Liberii. Ptaki jadły wyłącznie figi określonego gatunku, w określonym stadium dojrzałości. Kiedy zabrakło tego pokarmu padały w ciągu kilku dni.
© mojeptaki.pl