Ostatnia aktualizacja: 21 października 2009
Kanarki
następnaPodstawową zasadą, którą należy kierować się przy zakupie ptaka, są warunki, jakimi dysponujemy, a także nasze doświadczenia hodowlane.
Każdy miłośnik poważnie zainteresowany hodowlą kanarków zawsze stawia sobie za cel uzyskanie jak najlepszych ptaków i udoskonala u nich te cechy, które wzbudzają jego zainteresowanie. Próbuje on metodą selekcji i odpowiednich skojarzeń uzyskać jeszcze lepsze ptaki od posiadanych. Stara się np. uzyskać pięknie ubarwione kanarki lub ptaki o pięknym melodyjnym głosie. Niektórzy łączą te cechy i uzyskują ptaki śpiewające o niespotykanym ubarwieniu. Praca hodowlana nie jest łatwa, należy także wiedzieć, że kojarząc ptaki należy unikać ich łączenia w zbyt bliskim pokrewieństwie (łączenie braci z siostrami). Zakładając, że kupiliśmy kanarka charakteryzującego się jakimiś cennymi cechami i chcemy, aby te cechy przekazał on swojemu potomstwu, musimy po prostu stworzyć sobie taką linię ptaków, które będą przekazywały te określone cechy. Dobieramy dla naszego samca dwie samice, posiadające interesujące nas właściwości, które chcemy dalej rozwijać. Kojarząc jednego samca z dwiema samiczkami, uzyskamy w pierwszym pokoleniu dwie rodziny ptaków (półrodzeństwo). Po uzyskaniu dojrzałości najlepsze ptaki kojarzymy między sobą i otrzymujemy drugie pokolenie. Uzyskane w ten sposób ptaki znowu kojarzy- my pomiędzy sobą pamiętając, że zawsze wybieramy osobniki najlepsze pod względem interesującej nas cechy i w ten sposób mamy już trzecie pokolenie ptaków. Nie u wszystkich ptaków interesujące nas cechy będą jednakowo uwidocznione. Dla utrwalenia i ulepszenia interesującej nas właściwości należy jak najlepsze młode ptaki skojarzyć z ich rodzicami, a osobniki trzeciego pokolenia z ich dziadkami. Jeżeli zamierzamy swoją linię wyprowadzić od jakiejś interesującej nas samiczki, postępujemy podobnie, tzn. na początku kojarzymy ją z dwoma podobnymi do niej samcami. Dysponując 2-3 parami nie spokrewnionych kanarków mamy jeszcze lepszą sytuację. W tym przypadku nie będzie sposobności kojarzenia jednego samca z wieloma samicami, a w następstwie wzajemnego kojarzenia pomiędzy sobą półrodzeństwa, co zasadniczo utrudnia dopływ świeżej krwi do hodowli. Przy rozmnażaniu kanarków kolorowych należy pamiętać o zasadzie, aby nie łączyć ptaków jasnych (czerwonych, białych i żółtych) z ciemnymi (izabelowatymi, szarymi, zielonymi, brązowymi), ponieważ uzyskane potomstwo będzie łaciate. Jak widać prowadząc taką hodowlę należy znać doskonale pochodzenie ptaków, a więc ich predyspozycje genetyczne. Do tego rodzaju pracy potrzebna jest dokumentacja hodowlana, aby nasze informacje były wiarygodne. W związku z tym każdy hodowca powinien obrączkować swoje ptaki. Służą do tego zamknięte aluminiowe obrączki z inicjałami hodowcy, rokiem kalendarzowym i kolejnym numerem ptaka. Rozmiary obrączek powinny wynosić: szerokość 5 mm, średnica wewnętrzna 3,2 mm, średnica zewnętrzna 4,2 mm. Obrączkowanie zaczynamy najwcześniej, gdy ptak ma 7-8 dni. Wcześniejsze zakładanie obrączek mija się z celem, ponieważ będą one spadać z łapek. Natomiast starsze ptaki mają już łapki grubsze i obrączka po prostu na nie wejdzie. Aby zaobrączkować ptaka bierzemy go do lewej ręki, ujmując jednocześnie dwoma palcami jego nóżkę tak, aby palce pisklęcia były złożone. Na złożone palce ostrożnie wciągamy drugą ręką obrączkę. Dla ułatwienia możemy nóżkę pisklęcia posmarować oliwką. Po zaobrączkowaniu pisklęta wkładamy do gniazda, a w zeszycie lęgowym dokładnie zapisujemy ich numery.
Źródła: Krzysztof Michał Jabłoński "kanarki"