Amadyna obrożna
Amadyny obrożne można rozmnażać w prawie każdej klatce, witrynie czy wolierze. Ptaki gniazdują przeważnie w gotowych budkach o różnych wymiarach.
Ptaki tego gatunku zamieszkują kraje środkowej Afryki. Żyją na skraju buszu i pustyni, można je również spotkać na polach uprawnych i przy domostwach. Są bardzo śmiałe, żyją w tow arzystwie innych ptaków, poza okresem lęgowym pary nie trzymają się razem. Sprowadzono je do Europy w XVII wieku, uchodzą więc za jedne z pierwszych udomowionych ptaków egzotycznych. Gniazda zakładają w krzakach, na drzewach, nieraz na szałasach. Bardzo często zajmują gniazda innym ptakom lub podkradają im budulec na gniazdo. Są bardzo płodne; samiczka znosi 4-8 jaj i gniazduje przeciętnie cztery razy w roku. Długość ciała z ogonem wynosi około 13 cm. Budowa dość krępa. Upierzenie ptaka jest w przeważającej części brunatnokasztanowe z brudnoczerwonym nalotem na końcach piór. Na grzbiecie występuje prócz tego matowy nalot brunatnoszafirowy. Pióra pokrywowe skrzydeł mają białe końce. Na szyi samczyka z przodu występuje krwistoczerwona obroża o szerokości 4 mm, od niej pochodzi nazwa tego ptaka. U niektórych samic również l obroża, ale ciemnoszafirowej. Wśród amadyn obrożnych występują trzy odmiany różniące się intensywnością ubarwienia oraz obszarem występowania. Kojarząc ptaki poszczególnych odmian uzyskuje się młode o cechach obojga rodziców. Najpiękniejsze są samczyki, które na piersi mają zwrócony ostrym końcem do góry trójkąt, utworzony z jasnych piór. Zbyt mały wzrost, szarobrunatne ubarwienie i wąska obroża świadczą o degeneracji ptaka. Takich ptaków nie powinno się nabywać do reprodukcji.
Rozmnażanie
Amadyny obrożne można rozmnażać w prawie każdej klatce, witrynie czy wolierze. Ptaki gniazdują przeważnie w gotowych budkach o różnych wymiarach. Otwartych gniazd nie lubią, budują nieporządne zakryte, używając do tego wszystkiego, co mogą znaleĽć w klatce. Mało jest już u nas osobników, które same wysiadują jaja i wychowują młode. W ciągu wielu dziesiątków lat, podczas których okazało się, że można do wychowu tych ptaków używać mewek japońskich, zatraciły one prawie całkowicie swój instynkt macierzyński, wskutek czego bardzo często się zdarza, że jedna samiczka zniesie w ciągu roku około 35 jaj, lecz nie wychowa ani jednego pisklęcia. Z tego również wynika, że ptaki te nie są już tak podobne do swoich przodków z Afryki. Są od nich mniejsze, gorzej upierzone, mają mniej intensywne ubarwienie i brakuje im temperamentu charakterystycznego dla tego gatunku. Przy doborze ptaków należy przede wszystkim zwracać uwagę na ich wielkość, mocną budowę, prawidłowe upierzenie. U samczyków szeroka czerwona obroża świadczy o ich przydatności do rozpłodu. Amadyny obroĽne wysiadują jaja wspólnie. Nocą przebywają w budce, ale samiczka sama wygrzewa jaja. Młode wylęgają się po 13-14 dniach. Już w dniu wylęgu, po paru godzinach, zaczynają wydawać skrzeczące dĽwięki, domagając się pokarmu. W miarę upływu czasu ich krzyki w budce są coraz głośniejsze. Karmią je oboje rodzice. Hodowca nie powinien kontrolować gniazda, ponieważ wystraszone ptaki porzucają swoje młode i nie karmią ich więcej. Jeśli wszystko odbywa się prawidłowo, to po 24 dniach pierwsze młode wychodzą z gniazda. Są one dosyć płochliwe i przeważnie samczyk karmi je aż do uzyskania przez nie samodzielności. U młodych samczyków już od 14 dnia życia jest widoczna czerwona obroża. Ubarwienie młódek jest nieco bledsze niż dorosłych osobników. Samczyki amadyn obrożnych bardzo chętnie śpiewają. Już w wieku 4-6 miesięcy można usłyszeć ich bardzo piękny, melodyjny, lecz nieco stłumiony śpiew.
Żywienie
Podstawowa karma tych ptaków to: proso, kanar, mieszanka dla kanarków, mieszanka jajeczna, mączniki. Zjadają one także dużo zielonek i tartą karetkę. Bardzo łatwo przystosowują się do warunków domowych oraz zmiany temperatury, nie należy ich jednak trzymać dłużej w temperaturze poniżej 12°C. W zimne dni nie powinny dostawać karmy jajecznej, która może być przyczyną trudno wyleczalnych biegunek. Młodki do momentu zmiany upierzenia powinny przebywać w wolierach, aby miały możliwość uzyskania sprawności fizycznej, ponieważ ptaki te nie są dobrymi lotnikami, a trzymane stale w małych klatkach tracą poprawność i mają nieprawidłową postawę.
© mojeptaki.pl