Sebrytki
Sebrytki to z całą pewnością jedne z najpiękniejszych i zarazem najmniejszych kur na świecie
Swoją nazwę wywodza od nazwiska słynnego angielskiego hodowcy sir Johna Sebrighta, który poświęcił ogromną częsc swojego życia na wyhodowanie tej uroczej rasy. Wybrał ze swojego stada hodowlanego, czerwono- ubarwionego koguta, żółtą o niebieskich nogach kurę bantam, plamistą prawdopodobnie żółto- nakrapianą lub plamistą kurę hamburską, a także kur padewskich. Dzięki tej kombinacji ras uzyskał przodków dzisiejszych sebrytek. Do uszlachetnienia rasy Sir Jon Sebrith użył prawdopodobnie także innych kur karłowatych. Jedna z teorii mówi, że białe ubarwienie może pochodzić od jedwabistego koguta. Za datę powstania tej rasy przyjmuje się 1800 rok. Najpierw powstała odmiana złota, a później srebrna, rasa szybko zyskała popularność chętnie była trzymana przez drobnych hodowców. W kolejnych latach miłośnicy tej rasy podjęli się trudnego zadania, a mianowicie przeniesienia na potomstwo dostatecznie szerokiej i intensywnie barwnej obwódki piór. Wiele problemów sprawiło również uzyskanie ptaków, które stale dziedziczyły ubarwienie i rysunek, rysunek duże znaczenie miały eksperymenty w tym kierunku z kurami padewskimi. Szczególnie osobliwy i wspaniały wygląd kur sebrytek sprawia, iż rasa ta, ma do dnia dzisiejszego wielu zwolenników.
Opis rasy
Sebrytka musi wyglądać delikatnie i elegancko, w żadnym wypadku ptak nie może sprawiać wrażenia ciężkiego ordynarnie zbudowanego. Szerokie barki, wysklepiona pierś, mocna szyja z" karkiem ogiera", szeroka czaszka i krótki dziób, to najbardziej charakterystyczne cechy tej rasy. Zacznijmy jednak od głowy. Mała, krótka i szeroka jest ozdobiona zwężającym się różyczkowym grzebieniem o bardzo delikatnych, drobnych ząbkach. Grzebień, barwy karminowej dobrze wypełniony od przodu, delikatnie zwęża się do tyłu by przejść w kolec. Kolec lekko pochylony nie jest błędem, wadą natomiast jest zbyt gruba struktura grzebienia, grzebień krzywy lub sterczący koniec grzebienia tzw." Kolec stojący". U kury policzki i mały różyczkowy grzebień mają odcień niebieski, dzwonki są prawie niewidoczne. Zausznice u obu płci są czerwone, średniej wielkości. Kolor oczu ciemnobrązowy, sprawia wrażenie czarnych. Dziób krótki. Mocna szyja, jest lekko odchylona do tyłu, pióra na szyi koguta nie tworzą grzywy. Pierś osadzona wysoko, jest dobrze wysklepiona i noszona. Ptaki tej rasy mają zaokrąglony, wyraźny korpus, płaskie i krótkie plecy, które w ładnie zaokrąglony, łagodny sposób przechodzą do szeroko osadzonego ogona. Skrzydła opadają do dołu, noszone są otwarcie, lecz nie powinny dotykać ziemi. Łapy są gładkie, niebieskoszare o drobnej kości, proste. Ptak nie powinien sprawiać wrażenia wysoko nożnego. Jedyne w swoim rodzaju wśród ras kur jest upierzenie koguta charakterystyczne dla kury: górne sterówki, które zazwyczaj stosownie do płci są długie i w kształcie sierpa, są u koguta sebryta w takim samym kształcie jak u kury. Przeważnie górna para sterówek jest minimalnie dłuższa niż pozostałe pióra ogona i jest bardzo lekko wygięta. Również charakterystyczne dla tej rasy jest upierzenie siodła koguta, nie powinno się różnić od upierzenia kury. Kurka stosownie do swojej płci jest mniejsza i drobniejsza od koguta. Ciężar ciała koguta wynosi ok.0,6kg, kurki zaś ok.0,5kg. Obrączki dla tej rasy to odpowiednio nr11 dla koguta i nr9 dla kury. Minimalny ciężar jaj lęgowych wynosi 30g, barwa skorupki biała do lekko żółtawej.
Rodzaje ubarwienia
Dwa podstawowe rodzaje ubarwienia to złote i srebrne. W odmianie złotej wewnętrznym kolorem piór jest złotobrązowy, zaś w odmianie srebrnej wewnętrzny rysunek piór jest srebrnobiały. Wewnętrzne ubarwienie piór przechodzi u obu odmian w obramowanie o głębokiej czerni, połyskuje zielonkawo. Bardzo ważna jest odpowiednia szerokość piór, które powinny być w kształcie migdała, cecha ta ma wpływ na odpowiedni rysunek szaty ptaka. Należy zwracać dużą uwagę na czystość ubarwienia środków piór, która w odmianie srebrnej nie powinna mieć ciemnych, szarych czy też żółtych nalotów, zaś w odmianie złotej pióra powinny być czysto złotobrązowe ( nie za ciemne) bez gliniastych plam, przebarwień czy cętek. Na każdym piórze obramowanie powinno być koloru czarnego, równomiernie rozłożone i o odpowiedniej grubości ( nie za szerokie i nie za wąskie). Kontrast między kolorem wewnętrznym pióra, a jego obramowaniem powinien być bardzo wyraźny. Ptaki wysokiej jakości mają dobrze obramowane pióra ogona. Na skrzydłach rysunek obramowania jest ostro zaznaczony. Właściwy rysunek kolor może w pełni wystąpić tylko na piórach o właściwej szerokości, więc za błąd uchodzą pióra wąskie i lancetowate. Ważna jest odpowiednia ilość piór, nie powinny być zbyt gęste. Również pióra z podwójnym obramowaniem brzegów, obramowanie szare, matowe, rysunek postaci półksiężyców, postrzępione, załamane lub całkowity brak obrębienia piór są także wadą. W Europie Zachodniej trwają prace nad nowym ubarwieniem tej rasy, ptakami w kolorze cytrynowym. W tej odmianie ubarwienia wspaniale wygląda jasnożółty ( cytrynowy) środek piór z czarną lśniącą obwódką i mam nadzieję, że odmiana ta w niedługim czasie zyska taką dużą popularność jak złota i srebrna. Wielbiciela tej rasy trzymają w swych kurnikach również ptaki np. w kolorze chamois ( wielbłądzim), gdzie podstawowym kolorem jest złoty zaś obramowanie piór jest białe, czy też całkowicie białym.
Rozmnażanie
Kurki odznaczaja sie dość dobrze rozwiniętym instynktem macierzyńskim i potrafia wytrwale wysiadywać jajka i opiekować się swoim potomstwem. Są niezwykle opiekuńczymi matkami i nie pozwalaja innym kurom zbliżać sie do piskląt. Moja kurka rekordzistka "wysiedziała" i wychowała samodzielnie, aż osiem kurczaków. Jak na tak maleńką kurkę jest to bardzo dobry wynik. Jednak nie wszytkie kurki są dobrymi kwokami i decydując się na hodowlępowinniśmy zabezpieczyć sobie odpowiednie kurki-mamki lub inkubator.
Żywienienie
Utrzymanie i żywienie tych kurek nie nastręcza żadnych trudności, karmi się je na przemian granulowaną karmą i pszenicą, ich przysmakiem jest suszone i pokruszone pieczywo, na wybiegu korzystają z trawy, jabłek i wszelkich smakołyków, które przynosi im natura. Ptaki te uwielbiają swobodę ruchu i w tzw "hodowlach otwartych" (np. kurniki na wsiach) pokonują dziennie duże odległości "spacerując". Kuguty są tak zacięte, że niejednokrotnie widziałem jak ten malutki 0,6 kg samczyk ganiał po podwórku dorosłego koguta kury nioski. Samce wyróżniaja sie dużą opiekuńczościa wobec samic broniąc je przed innymi kogutami. Należy pamiętać o okresowym odrobaczaniu ( co 3 miesiące) aby zapobiec chorobom układu pokarmowego. Dla ptaków zarówno trzymanych w wolierach, nie mających samodzielnego dostępu do składników mineralnych jak i dla tych "wolno" chodzących musimy zaopatrzyć się w mieszanki mineralne i witaminowe.
© mojeptaki.pl
Autor: Zbigniew Gilarski, Aneta Zniszczyńska