Ostatnia aktualizacja: 31 października 2009
Pawie
Któż z nas nie zna przepięknych pawi? Powszechnie znane powiedzenie, "dumny jak paw" w pełni odzwierciedla wizerunek ptaka. Istotnie, uważany jest za symbol dumy, a nawet za symbol pychy.
Chciałoby się dodać, że jest również symbolem piękna. Hodowany i udomowiony od V wieku przed naszą erą. Aż się wieżyc nie chce, że uroda pawi była sprawą drugorzędną, a hodowano je przede wszystkim ze względu na znakomite i delikatne mięso. Na dworach monarchów serwowano najwymyślniejsze dania z pawi, a potrawkę z języków pawich podawano królowi i jego najbliższej rodzinie. Z chwilą wprowadzenia do hodowli znacznie szybciej rosnących i umięśniających się indyków, pawie stały się ptakami ozdobnymi. Dzisiaj hodujemy je tylko i wyłącznie ze względów estetycznych.
Ptaki te należą do rzędu kuraków Galliformes, rodziny bażantowatych Phasianidae i podrodziny Pavoninae, do której włączone są dwa rodzaje z trzema gatunkami. Rodzaj Pavo obejmuje dwa gatunki, charakteryzujące się tym, że pióra nad ogonowe samców są mocno wydłużone, a w okresie tokowania rozpościerane na kształt olbrzymiego, barwnego wachlarza.
Paw Niebieski (Pavo cristatus)
Nazywany również pawiem koroniastym, pawiem indyjskim lub po prostu pawiem. Jest najbardziej znanym i rozpowszechnionym w hodowlach całego świata, a wstęp niniejszego artykułu dotyczy tego właśnie gatunku. Ich ojczyzną są Indie, południowy Nepal za wyjątkiem południowo - zachodniej jego części oraz Sri Lanka. W południowych Indiach możemy je spotkać do 1500m.n.p.m.,natomiast na obszarach u podnóża Himalajów ,nie występują wyżej niż 700m.n.p.m.Najczęściej przebywają w rozległych lasach. Wcześnie rano oraz wieczorem koguty odzywają się donośnym przenikliwym i daleko słyszalnym krzykiem. Poza okresem rozrodczym tworzą rodzinne stada składające się z ptaków w różnym wieku i różnej płci. Koguty są poligamiczne i w okresie godowym gromadzą wokół siebie 4 - 5 kur. Tokujący samiec pyszni się pięknymi barwami i szeleści olbrzymim ,barwnym, mieniącym się wachlarzem, utworzonym z długich piór nad ogonowych zakończonych charakterystycznymi, kolorowymi "oczkami". Po zapłodnieniu samic, przestaje zupełnie interesować się losem swego potomstwa. Każda z samic buduje swoje gniazdo, którym jest płytkie zagłębienie w ziemi, usytuowane pod gęstym krzewem lub między kępami wysokiej trawy. Niekiedy samice wykorzystują stare, obszerne dziuple lub opuszczone gniazda ptaków drapieżnych. Znoszą od 4 do 8 jaj o żółtawo - białych, ciemno nakrapianych skorupkach. Po 28 dniach wysiadywania, wylęgają się pisklęta, które przez kolejne 48 godziny ogrzewane są w gnieździe przez samicę. Po wyjściu piskląt z gniazda, samica wodzi je w poszukiwaniu pożywienia i chroni przed niebezpieczeństwem i chłodem. Rozród pawi trwa w Indiach od czerwca do października, natomiast w Sri Lance od stycznia do kwietnia. Podstawowym pokarmem młodych jak i dorosłych osobników są żywe organizmy zwierzęce, w skład których wchodzą: owady i ich larwy, pajęczaki, mięczaki, płazy, gady oraz drobne gryzonie. Mimo stosunkowo małej głowy, dorosły paw potrafi połknąć całkiem sporą jaszczurkę. Ponadto odżywiają się nasionami, jagodami, trawą i innymi zielonymi częściami roślin. Najczęściej żerują rano i wieczorem. Te okazałe ptaki o imponującym u samców trenie z piór nad ogonowych dobrze latają. Dzień spędzają na ziemi, a nocują na gałęziach drzew, zwykle na stałym miejscu. Kogut ma niebiesko- zieloną głowę, a nieopierzone miejsca w okolicach oczu białawe. Na głowie znajduje się efektowny czub, który tworzą "szczoteczkowate" pióra niebiesko- zielonej barwy. Szyja, pierś i górna część grzbietu niebieskie z zielonym połyskiem. Pokrywy skrzydeł jasnoszare z poprzecznymi, czarnymi prążkami. Lotki i sterówki brązowe. Pióra nad ogonowe, zakończone " pawimi okami" są o dwie dłuższe od sterówek i tworzą wspaniały tren, który błyszczy zielenią, miedzią i purpurą. Dorosły samiec osiąga 220cm, długości z czego 150cm, przypada na pióra nad ogonowe. Młode koguty poznamy po jasnoszarych, czarno prążkowanych pokrywach skrzydeł. W drugim roku życia uzyskują barwy typowe dla kogutów dorosłych, ale dopiero w trzecim roku życia wyrastają im długie, barwne pióra nad ogonowe. Kura również posiada czub na głowie, lecz barwy brązowej z zielonym połyskiem. Górna część szyi kasztanowata z zielonym nalotem, skrzydła brązowe ,ogon ciemno brązowy. Dorasta do około 90 cm, długości. Istnieją trzy odmiany barwne tego gatunku.
© mojeptaki.pl
Autor: Andrzej Jarosz