Ostatnia aktualizacja: 31 października 2009
Bażanty
następnaDo rodzaju Chrysolophus należą dwa przepiękne gatunki wyróżniające się przepychem barw oraz zgrabną i smukłą sylwetką.
Jeden połyskuje niezliczoną ilością diamentów, drugi, ognistoczerwony, błyszczy najprawdziwszym złotem. Ktoś, kto ujrzał je po raz pierwszy, pozostaje pod niepowtarzalnym ich urokiem. Dodatkowym atutem tych gatunków jest łatwość hodowli, co sprawiło, ze bażant diamentowy oraz bażant złocisty, są najczęściej hodowanymi bażantami. Doskonale nadają się dla początkujących miłośników tej grupy ptaków.
Warunki chowu bażantów
Pielęgnacja omówionych gatunków nie nastręcza większych trudności. Ptaki są odporne i doskonale znoszą nasze warunki klimatyczne. Są również niewybredne w przyjmowaniu podawanego pokarmu. Poza okresem lęgowym (od końca lata do połowy stycznia) nie wykazują większej agresji wobec siebie. koguty możemy przetrzymywać w większej grupie, nawet przez cały rok, ale pod warunkiem, że w pobliżu nie ma żadnej kury. Z chwilą wydłużania się dnia, mniej więcej od połowy stycznia, powinniśmy zestawić stada hodowlane i umieścić je w osobnych wolierach. Jednemu kogutowi przydzielamy 2-4 kury. Możliwa jest również hodowla w monogamii lecz uzależnione to jest w dużym stopniu od temperamentu i agresywności koguta. Szczególnie wśród bażantów diamentowych, często występują agresywne samce. W takiej sytuacji monogamia jest ryzykowna ze względu na niebezpieczeństwo okaleczenia, a nawet zabicia kury. Mimo, że podczas słonecznych i cieplejszych dni, koguty zaczynają tokować już w lutym, to jednak właściwy okres godowy zaczyna się na przełomie marca i kwietnia, a pierwsze jajka znoszone są około połowy kwietnia. Kura znosi 12-16 jajek, ale zdarza się też więcej. Tokujący kogut w efektownych podskokach tańczy wokół kury, wydaje syczące dĽwięki i rozpościera na kształt wachlarza swój barwny kołnierz. Rozpościera go zawsze od strony swojej wybranki.
Woliery do hodowli bażantów powinny być w miarę możliwości duże i częściowo zadaszone. Dobrze kiedy podłoże obsiane jest trawą i rośnie tam kilka krzewów - najlepiej zimozielonych. Mogą to być: jałowce (Juniperus), cypryski (Chamaecyparis sp.), sosny (Pinus sp.), świerki (Picea sp.), czy jodły (Abies sp.). Gatunki silnie rosnące możemy formować odpowiednim cięciem. W górnej części woliery montujemy konary lub żerdzie, na których bażanty spędzają noc. W takich warunkach ptaki czują się dobrze, a kury często wysiadują jajka i troskliwie dbają o swoje kurczęta.
Kogut nie wykazuje agresji w stosunku do kurcząt. Lęgi naturalne, to satysfakcja dla hodowcy oraz zdrowy, witalny przychówek. Jaja bażancie możemy podłożyć kwoce. Najlepiej do tego nadają się karłowate rasy drobiu o silnym instynkcie kwoczenia, np. silki, kochiny karłowate, czy chabo. W ostateczności można skorzystać z inkubatora, a następnie odchować kurczęta pod promiennikiem. Żywiąc małe bażanciki, możemy podawać poczwarki mrówek, twaróg, ugotowane na twardo i posiekane jajko, płatki owsiane, kaszę kukurydzianą, zieleninę, mieszankę mineralną, witaminy, żwirek. Ten sposób karmienia jest kłopotliwy i pracochłonny. Znacznie wygodniej i wydaje się, że z lepszymi wynikami karmimy gotową mieszanką paszową dla piskląt bażancich, ewentualnie paszą dla kurcząt. DK-1 do 8 tyg. życia i DK-2 pow. 8 tyg. życia. Osobiście stosowałem paszę DK z dobrym skutkiem. Szesnasto-tygodniowe bażanty są w pełni wyrośnięte. Koguty i kury ubarwione są podobnie, różniąc się drobnymi szczegółami. Najszybciej rozpoznamy płeć po barwie tęczówki. U kogutów jasnożółtej, u kur ciemnobrązowej. Koguty obu gatunków uzyskują swoją, piękną, barwną szatę, jesienią w drugim roku życia. Płodne są jednak już wiosną w swym jeszcze młodocianym upierzeniu. Kury również są płodne w tym wieku.
Żywienie bażantów
Dorosłe bażanty żywimy pszenicą, jęczmieniem, owsem, prosem, kukurydzą, gotowanymi ziemniakami, marchwią tartą, zieleniną (trawa w wolierze), jagodami (porzeczka czerwona i czarna, bez czarny i jarzębina). Do dyspozycji powinny mieć stale mieszankę mineralną zmieszaną z gritem lub czystym, drobnym żwirkiem. W okresie lęgowym dobrze jest podawać ziarno w formie skiełkowanej z dodatkiem twarogu, gotowanego, siekanego jajka czy gotowanego, mielonego mięsa lub z dodatkiem mieszanki paszowej dla kur niosek. Poza okresem lęgowym podajemy ziarno suche, okopowe, zieleninę. Pamiętajmy, aby podczas mrozów nie podawać pokarmów miękkich.
© mojeptaki.pl
Autor: Andrzej Jarosz