Ostatnia aktualizacja: 31 października 2009 Imieniny:
Kaczka karolinka
Artykuł ukierunkowany na hodowlę wiwaryjną, a ponieważ karolinka i mandarynka uważane są przez ornitologów za "ósmy cud" świata myślę, że nie od rzeczy będzie bliższe zapoznanie miłośników tych ptaków z ich historią i dniem dzisiejszym w ich naturalnym środowisku.
Kaczka karolinka w swej ojczyźnie- Ameryce Północnej zwana jest Duck wood, co w dowolnym tłumaczeniu znaczy kaczka leśna (stąd tytuł). Karolinka zaliczana jest do grupy kaczek piżmówek. Występuje mniej więcej między 30 a 50 stopniem szerokości geograficznej północnej. Wdzięczną polską nazwę otrzymała niewątpliwie z racji liczniejszego występowania w stanie karolina Północna. Na obszarze występowania wyróżnia się dwie populacje kaczek: wschodnią i zachodnią. Populacja wschodnia jest o wiele liczniejsza od zachodniej. Na przełomie XIX i XX wieku karolinka była na krawędzi całkowitej zagłady. Przyczyniła się do tego dewastacja naturalnego środowiska oraz nieograniczone polowania. Masakrę szczególnie kaczorów, " zawdzięcza" karolinka swemu pięknemu upierzeniu. Z ich piór bowiem wykonywano w USA i Kanadzie przynęty na pstrągi. Dlatego też każdy zestrzelony kaczor miał swoją cenę. Jednakże swego pięknego ubarwienia karolinka nie zawdzięcza naturalnym barwnikom. Zmięte pióra wyglądają jak kupka szarego puchu. Piękne kolory są wynikiem szczególnej struktury ich piór i rozszczepienia w ich światła jak w pryzmacie. Kaczor w szacie godowej, którą nosi od września do końca maja, ma wierzch głowy i zwisający z tyłu czub połyskliwie zielony. Po bokach czuba widnieją białe kreskowania. Białe kreskowania występują również na policzkach, co robi wrażenie nałożonego kantaru. Dziób z wierzchu czarny, po bokach biały, "paznokieć"- czarny, podgardle białe. Dolna część głowy i okolice oka- niebiesko- purpurowe. Pierś kasztanowo- purpurowa z białymi grochami. Wierzch ciała błękitno- brązowozielony. Boki orchowo- żółte. Po obu stronach piersi widnieją dwa pionowe psy biało-czarne. Wzdłuż górnej krawędzi "kieszeni" biegnie biała linia. Ogólne ubarwienie samicy szaro - brązowe z białymi grochami na piersiach i wolu. Długość całkowita ciała 45 - 48cm. Ciężar 0,5 - 0,7kg. Kaczory są większe i cięższe.
Na przełomie XIX i XX wieku karolinka była na krawędzi całkowitej zagłady. Przyczyniła się do tego dewastacja naturalnego środowiska oraz nieograniczone polowania.Masakrę szczególnie kaczorów, "zawdzięcza" karolinka swemu pięknemu upierzeniu.
W latach 1918 - 1941 Karolinka była objęta ścisłą ochroną na terenie USA i Kanady. W wyniku intensywnych zabiegów ochronnych, populacja karolinek wzrosła do tego stopnia, że bynajmniej w chwili obecnej nie grozi jej wyginięcie. Do zwiększenia populacji karolinki niewątpliwie przyczynił się fakt, iż gatunek ten oprócz naturalnych dziupli, korzysta ze skrzynek lęgowych - wykonanych przez człowieka. Dzięki takim zabiegom można było w prowadzić karolinki w rejony, w których pierwotnie nie występowały.We wrześniu kaczory nakładają szatę godową. W wyniku zmian hormonalnych zachodzących w ich organizmie kaczory zaczynają swój rytuał godowy, który ma na celu zdobycie samicy. Należy jednak pamiętać, że to kaczka, a nie kaczor decyduje o tym, z kim wejść "w związek małżeński". W czasie pływania wokół samic, kaczory eksponują swe najpiękniejsze barwy, wydają również odgłosy przypominające ciche skrzypienie nieco zardzewiałej furtki. Od czasu do czasu zanurzają dziób do wody wydając odgłosy, które brzmią mniej więcej jak briuk briuk.
Jeżeli kaczor zrobi wrażenie na kaczce, podpływa ona do kaczora i zaczyna symbolicznie pić wodę. widząc to kaczor, gwałtownie wyrzuca głowę pionowo w górę, wydając przy tym serię dźwięków, następnie również symbolicznie piję wodę. Od tej chwili należy uważać "związek małżeński" za zawarty, a para jest nierozłączna.Kaczka zawsze leci lub płynie przodem, a kaczor podąża za nią. Ta wierność małżeńska trwa do czasu zniesienia jaj. Potem kaczory udają się w niedostępne miejsca w obawie przed drapieżnikami, gdzie dokonuje się wymiana piór na szatę spoczynkową. W drugiej połowie maja lub czerwcu, karolinki znoszą 8, rzadziej do 12 kremowo - białych jaj. Jajka mają tempo zakończone oba bieguny, co upodabnia je do piłeczki do tenisa stołowego. Karolinka zakłada gniazdo w dziuplach lub skrzynkach lęgowych na wysokości od 2 - 20m. Jaja wysiaduje wyłącznie samica przez 28 - 30 dni. Ona też opiekuje się młodymi do czasu uzyskania przez nie samodzielności tj. przez około 6 tygodni. Młode po wykluciu około jedną dobę pozostają w gnieździe. Drugiego dnia matka opuszcza dziuplę, udając się na ziemię lub na wodę i wabi pisklęta. W wyniku wabienia, młode wychodzą kolejno, zaczepiając się ostrymi pazurkami o ścianki dziupli (w przypadku budek lęgowych zaleca się montowanie drabinek z delikatnej siatki metalowej lub plastikowej). Pisklęta lądują na wodę lub bezpośrednio na ściółkę leśną. Prawie nigdy nie robią sobie krzywdy. Po opuszczeniu gniazda przez ostanie kaczątko, matka wiedzie je na pobliski zbiornik wodny, którym może być zarówno małe, obficie zarośnięte oczko wodne, jak i śródleśne jezioro lub wolno płynąca rzeka. Młode, jak wszystkie zagniazdowniki, od chwili wylęgu są nie zwykle ruchliwe i samodzielne. Cały czas podążają za matką i samodzielnie pobierają pokarm. W pierwszym okresie życia pokarmem dla kacząt są owady i skorupiaki wodne. W późniejszym okresie kaczęta przechodzą na dietę bardziej jarską. Dorosłe Karolinki z przyjemnością zjadają nawet żołędzie, co przyczyniło się do nadania im drugiej nazwy "kaczki żołędnej". Pływając w chłodnej wodzie kaczęta nie przeziębiają się, a to za przyczyną wycierania swego puchu o natłuszczone pióra matki. Po około 6 tygodniach młode karolinki uzyskują zdolność lotową. W tym okresie rozluźniają się więzy rodzinne między kaczętami, a matką. W zależności od temperatury, w październiku, listopadzie, a czasami nawet w grudniu karolinki migrują na południe - na zimowisko. Populacja wschodnia zimuje w południowych stanach USA, szczególnie na Florydzie, na Kubie oraz w północno - wschodniej części Meksyku. Populacja zachodnia zimuje w południowej Kalifornii.Karolinki z zimowiska zawsze wracają na miejsce, w którym przyszły na świat.
© mojeptaki.pl